Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Τα δωράκια της μανούλας


Η Μανούλα
Έχω μια γλυκιά μανούλα
που πολύ με αγαπάει
νύχτα μέρα με φροντίζει
και για με καρδιοχτυπά(2)

Σαν γλιστρήσω και χτυπήσω
θε να τρέξω στο λεπτό
στην αγκάλη της να πέσω
με λαχτάρα και καημό(2)

Μ' ενα της γλυκό φιλάκι
κάθε πόνος πάει μακριά
είναι η πιο ζεστή φωλίτσα
η γλυκιά της αγκαλιά(2)
(Καψάσκη)
Αυτό το τραγουδάκι μαθαίνουμε με τα παιδιά, για να πουν στη μανούλα τους χρόνια πολλά την Παρασκευή πριν από τη γιορτή της Μητέρας.

Καλούμε τις μανούλες να έρθουν λίγο νωρίτερα και λέμε δύο τραγουδάκια μαζί με το τραγούδι του αγαπημένου Barney(Μ' αγαπάς, σ' αγαπώ, θέλω αλήθεια να στο πω, μια αγκαλιά κι ένα φιλάκι σου γλυκό, λέμε πάντα σ' αγαπώ), μια ευχή σαν ποιηματάκι και ένα ένα παιδί δίνει τα δωράκια του στη μανούλα του.

Τι έχουμε φτιάξει τα προηγούμενα χρόνια για τη γιορτή της μητέρας;

Η περσινή μας συγκέντρωση για τη γιορτή της μητέρας


Λουλούδι με ρολό από χαρτί υγείας κομμένο ακτινωτά κι από τις δύο πλευρές.
Στη συνέχεια το βάφουν τα παιδιά.(από το διαδίκτυο)







Κάρτα Ματριόσκα ή μπάμπουσκα.(από το διαδίκτυο με πολλές τροποποιήσεις, κοψίματα και ραψίματα)



 


Πατρόν


Διαβάσαμε την ιστοριούλα " Η κούκλα που ήθελε να αποκτήσει ένα μωρό". Επιπλέον παίξαμε με μια ξύλινη Ματριόσκα, βγάζοντας όλα τα μωρά της και βάζοντας τα στη σειρά από το μικρό στο μεγαλύτερο και αντίθετα.

Κι ένα φύλλο εργασίας.


Κι άλλες κάρτες από το διαδίκτυο πάντα τροποποιημένες



Τη σκανάρισα και γι' αυτό δεν φαίνεται καλά


Ένα πολύ ωραίο ποίημα που διαβάζουμε.

Η Μάνα (Γεώργιος Μαρτινέλλης)

Μάνα κράζει το παιδάκι,
Μάνα ο νιος και Μάνα ο γέρος
,
Μάνα ακούς σε κάθε μέρος
,
Α! τι όνομα γλυκό
.
Τη χαρά σου και τη λύπη
με τη μάνα τη μοιράζεις,
ποθητά την αγκαλιάζεις
,
                                
δεν της κρύβεις μυστικό.                              
 


Εις τον κόσμον άλλο πλάσμα
δεν θα βρεις να σε μαντεύει,
σαν τη μάνα που λατρεύει
,
σαν τη μάνα που πονεί
.

Την υγειά της, τη ζωή της
,
όλα η μάνα τ' αψηφάει

για το τέκνο π' αγαπάει,
για το τέκνο που φιλεί
.

Όπου τρέχεις, πάντα η μάνα

με το νου σε συντροφεύει,
σε προσμένει, σε γυρεύει

μ' ανυπόμονη καρδιά
.

Κι αν σκληρός εσύ φαρμάκια

την ποτίζεις την καημένη,
πάντα η μάνα σ' α ' πανταίνει

με τα ολόθερμα φιλιά.

Δυστυχής όποιος τη χάνει

ο καημός είναι μεγάλος
σαν τη μάνα δεν είν' άλλος
εις τον κόσμο θησαυρός.

Κι' όποιος μάνα πια δεν έχει
,
Μάνα κράζει στ' όνειρό του

πάντα Μάνα στον καημό του
είν' ο μόνος στεναγμός!
Και μερικά κείμενα που βρήκα στο διαδίκτιο:

"Όταν ο Θεός έφτιαξε τις μαμάδες", Πάολο Κοέλιο
 
Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.
- Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
- Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα, για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο, για να το κοιτάζει με αυστηρότητα, όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο, για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!
Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.
- Κι αυτό τι είναι;
- Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγό της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
- Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια, κ.λπ.
Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:
- Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς, δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.
Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:
- Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σε αυτό το πρότυπο μητέρας.
- Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ
.
- Και σε τι χρησιμεύει;
- Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσιασμό.
- Κύριε, είστε μεγαλοφυΐα! αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε, για να συμπληρωθεί το πρότυπο.
Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:
- Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του.
Ο άγγελος συγχάρηκε πάλι τον Παντοδύναμο κι έτσι δημιουργήθηκαν οι μητέρες.

Αυτό μπορούμε να τους το διαβάσουμε:




Θα σ΄αγαπώ ό,τι κι αν γίνει (της Debi Gliori)
Ο Μικρός ήταν πολύ κακόκεφος.
Κλείστηκε στο δωμάτιο
κι άρχιζε να στριφογυρίζει
κι όλα τα πράγματα ν΄ αναποδογυρίζει.
Τις ζωγραφιές από τον τοίχο ξεκολλούσε
Κι όλα τα παιχνίδια του χαλούσε.
«Θεέ μου!» είπε η Μαμά «τι έχεις πάθει;»
«είμαι ένα ανάποδος
και γκρινιάρης μικρός
και κανείς δε μ΄αγαπάει» είπε ο μικρός.
«Μικρέ μου» είπε η Μαμά « όπως και να ΄σαι,
εγώ πάντα θα σ΄αγαπώ».
« κι αν ήμουνα αρκούδος, πάλι θα με φρόντιζες
και θα μ΄ αγαπούσες;» ρώτησε ο Μικρός.
«Φυσικά» είπε η Μαμά.
«Εγώ θα σ΄ αγαπώ ό, τι κι αν γίνει»
«Αν όμως γινόμουν πράσινο έντομο,
πάλι θα μ΄αγαπούσες,
πάλι θα με αγκάλιαζες και θα με φιλούσες;»
«Φυσικά» είπε η Μαμά.
«Εγώ θα σ΄ αγαπώ ό, τι κι αν γίνει»
«Ό, τι κι αν γίνει;» είπε ο Μικρός και χαμογέλασε.
«Κι αν ήμουνα κροκόδειλος;»
«Θα σε αγκάλιαζα και θα σε αγαπούσα
και τη νύχτα θα σου τραγουδούσα»
είπε η Μαμά.
« Χαλάει ποτέ η αγάπη;»
ρώτησε ο Μικρός.
«Λυγίζει άραγε ποτέ και σπάει;
Κι αν ναι, μπορείς άραγε να
την κολλήσεις,
να τη φτιάξεις και να τη χτίσεις; »
«Α, δεν ξέρω» είπε η Μαμά « το μόνο που ξέρω
είναι ότι θα σ΄ αγαπώ για πάντα».
«Κι όταν πεθάνουμε και χαθούμε,
θα μ΄αγαπάς ακόμη;» είπε ο Μικρός.
«Θα υπάρχει ακόμα η αγάπη;»
Η Μαμά πήρε στην αγκαλιά της
τον Μικρό και κοίταξαν μαζί
από το παράθυρο τον ουρανό.
Το φεγγαράκι έφεγγε ψηλά
και τ΄αστεράκια ήταν φωτεινά.
«Κοίτα, Μικρέ, τ΄αστεράκια
πώς λάμπουνε στον ουρανό.
Ξέρεις πως πολλά απ΄αυτά
έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια πια;»
«Τα βλέπεις όμως πώς φωτίζουν ακόμα στον ουρανό;
Η αγάπη είναι σαν τ΄ αστέρια: ποτέ δεν πεθαίνει
και πάντα φωτίζει»

7 σχόλια:

  1. Όλα τέλεια Νικολέττα!!!!!!!! Μπράβοοοο!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗΗΗΗΗ!!!ΜΠΡΑΒΟ ΝΙΚΟΛΕΤΤΟΥΛΑ ΜΠΗΚΕΣ ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΞΑΝΑ!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μπράβο ΝΙκολέττα !!! Πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα η ανάρτηση σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπράβο κ. Νικολέττα ...ωραία δουλειά όπως πάντα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εξαιρετική η ανάρτησή σου για την μητέρα!!!! Πολλά Μπράβο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή